UBEZWŁASNOWOLNIENIE

Ubezwłasnowolnienie to decyzja podejmowana wtedy, gdy codzienne funkcjonowanie bliskiej osoby staje się dla niej zbyt trudne i wymyka się spod kontroli. Celem tego postępowania nie jest ograniczenie wolności, lecz stworzenie bezpiecznych ram, dzięki którym osoba w kryzysie otrzymuje potrzebne wsparcie. To sposób na uporządkowanie ważnych spraw — zdrowotnych, finansowych czy życiowych — tak, aby chronić ją przed ryzykiem, a jednocześnie zachować jej godność i poczucie bezpieczeństwa. Każda sytuacja jest inna, dlatego tak ważne jest indywidualne spojrzenie na potrzeby i możliwości konkretnej osoby.

 

​W praktyce ubezwłasnowolnienie może być całkowite lub częściowe — w zależności od tego, jak dużej pomocy wymaga dana osoba. Sąd, analizując sytuację rodzinną i zdrowotną, może powołać opiekuna lub kuratora, który będzie wspierał w podejmowaniu najważniejszych decyzji. To rozwiązanie szczególnie potrzebne wtedy, gdy samodzielność słabnie, a rodzina stoi przed wyzwaniem zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności swojemu bliskiemu. Ubezwłasnowolnienie staje się wtedy formą troski — cichą, dojrzałą i odpowiedzialną — której celem jest ochrona człowieka tam, gdzie sam nie może już o siebie zadbać.